A falacia do xogador explicada con cartas

A falacia do xogador consiste en pensar que un resultado ten máis posibilidades de saír porque leva tempo sen aparecer. Cando os intentos son independentes, como ao lanzar unha moeda ou sacar unha carta dunha baralla completa que se volve mesturar cada vez, os resultados anteriores non cambian as probabilidades do seguinte.

O caso máis famoso

En 1913, no casino de Montecarlo, a bóla dunha ruleta caeu en negro 26 veces seguidas. Moita xente apostou ao vermello cada vez con máis forza, convencida de que «tiña que» saír. Perderon moitísimo. A ruleta non ten memoria.

Cunha baralla

Imaxina que sacas unha carta, a miras e a devolves ao mazo antes de volver mesturar. Se che saíron cinco espadas seguidas, a probabilidade de que a seguinte sexa de ouros segue sendo exactamente unha de cada catro. Nin máis nin menos.

Onde si importa o que saíu

Ollo, porque aquí hai un matiz que todo bo xogador coñece: se as cartas non volven ao mazo, o que saíu si cambia o que queda. Nunha man de Guiñote, se xa caeron tres reis, sabes que só queda un. Iso non é falacia, é contar cartas, e é a base de xogar ben.

Por que caemos

Porque o noso cerebro espera que o azar «se equilibre» decontado. A longo prazo si se equilibra, pero a base de miles de intentos, non corrixindo o seguinte. Por iso aquí xogamos sen cartos: gózase moito máis cando ninguén intenta «recuperar». Explicámoscho en existen as xeiras de sorte?