Historia de España e lecer
Os tafures do Século de Ouro
Na España dos séculos XVI e XVII, os tafures gañaban a vida nas casas de xogo grazas á súa habilidade e, a miúdo, ás trampas. Tiñan un vocabulario e unhas técnicas de seu, e quedaron retratados na literatura de Cervantes, Quevedo ou Mateo Alemán.
Un mundo coas súas propias regras
Movíanse por casas de xogo, mesóns e vendas. Algúns traballaban en grupo: un xogaba, outro distraía e outro miraba as cartas do rival. Chamábanlles trampóns, gariteiros, floreadores... Cada palabra tiña o seu matiz.
Os seus trucos
Dobrar un pouquiño as esquinas das cartas boas, marcalas coa unlla, usar vernices que brillaban coa luz ou trocar a baralla por outra preparada. Contámolo en cartas marcadas: trampas históricas.
Nos libros
Cervantes retratounos con moita graza en Rinconete y Cortadillo, onde dous rapaces presumen das súas habilidades cos naipes. Vémolo en os xogos de cartas que aparecen en Cervantes. Para coñecer o ambiente xeral, bótalle unha ollada a o lecer no Século de Ouro.
Preguntas frecuentes
Que é un tafur?
Alguén moi hábil no xogo de naipes e, a miúdo, afeccionado ás trampas.
Que é un trampón?
Un tramposo profesional do xogo. A palabra usábase moito no Século de Ouro.