Por que os bares españois sempre tiñan unha baralla?

Os bares españois adoitaban ter unha baralla porque eran o lugar de encontro do barrio ou da vila, e as cartas ofrecían un entretemento barato, compartido e doado de gardar. Abondaban unha baralla, un tapete e uns garavanzos para levar a conta para que catro persoas pasasen a tarde xuntas.

O bar como salón de todos

Durante boa parte do século XX, moitas casas españolas eran pequenas e non tiñan nin televisión. O bar, a taberna ou o casino da vila facían de sala de estar común. Alí falábase da colleita, do fútbol e do que cadrase, e case sempre había unha mesa ocupada por catro xogadores concentrados.

O dono sabíao: a partida atraía clientela fixa. Quen xogaba tomaba o seu café, o seu viño ou o seu café con augardente, e volvía ao día seguinte para a desforra. Ter a baralla detrás da barra era case un investimento.

Xogos que se oían en cada mesa

Segundo a zona, soaban uns ou outros. O Mus (mus) no norte, o Guiñote (guiñote) en Aragón, a Cuatrola en Castela e León, o Chinchón (chinchón) en case todas partes e a Brisca (brisca) para quen quería algo rápido. Todos tiñan algo en común: xóganse coa baralla española e piden conversa, piques e algún que outro «así non se sae!».

Algo máis que pasar o tempo

A partida de bar tiña as súas propias normas non escritas: quen baralla, quen paga a rolda, cando se pode falar co compañeiro. Era unha escola informal onde os maiores ensinaban aos mozos, e onde se aprendía a perder con elegancia (ou a intentalo). Moitas das expresións que usamos hoxe, como cantar as corenta, saíron de aí.

E agora?

A baralla segue en moitos bares, aínda que xa non en todos. Parte desas partidas trasladáronse ás pantallas, que é xusto o que intentamos coidar aquí: poder xogar cos amigos en liña sen perder o sabor da mesa de sempre.