Xogos de patio que desapareceron (ou case)

Ata hai poucas décadas, a peonza (buxaina), as canicas (bólas), as chapas, a goma, a comba (corda), o truque ou rayuela (mariola) e os cromos dominaban os patios. Moitos destes xogos non desapareceron, aínda que xa non sexa habitual atopalos no recreo.

Os que se xogaban con obxectos

• Canicas: o gua (burato), o triángulo… con regras que cambiaban dun barrio a outro.
• Peonza: facela bailar na palma da man era case un título.
• Chapas: con tapas de botella organizábanse auténticas voltas ciclistas na beirarrúa.
• Cromos: o «sí, sí, no» («si, si, non») e o xogo de darlles a volta cun golpe de man.

Os que só precisaban o corpo

A comba coas súas cancións, a goma, o pañuelo (pano), o escondite (agochadas), o «un, dos, tres, pollito inglés» («un, dous, tres, pitiño inglés») ou o truque, chamado rayuela ou avión (mariola) segundo a zona. Non facía falta nada máis ca un anaco de xiz e ganas.

Por que se perderon?

Menos tempo libre na rúa, patios máis regulamentados e, claro, as pantallas. Pero moitos recuperáronse en colexios e actividades de verán, porque ensinan a respectar quendas, negociar regras e saber perder.

O mesmo ca as cartas

Os xogos de patio e os de baralla comparten algo: transmítense de maiores a pequenos. Falamos doutros casos en xogos tradicionais españois esquecidos. E se che apetece recuperar un clásico de mesa, a Escoba (Escoba) é perfecta para xogar con nenos.