Os cafés onde se xogaban partidas eternas

Desde o século XIX, os cafés españois consolidáronse como centros de faladoiro onde era habitual disputar partidas interminables de cartas, dominó ou billar (billar) sobre as súas clásicas mesas de mármore. A paciencia dos camareiros e o baixo custo da consumición mínima permitían que as tardes se alongasen entre naipes e conversas.

O café como segunda casa

En Madrid, Barcelona, Sevilla ou Valencia, os cafés eran punto de encontro de escritores, estudantes, xubilados e comerciantes. Cada grupo tiña a súa mesa e a súa hora. Podías pasar a tarde cun só café, e ninguén te botaba.

O ruído do dominó

O golpe das fichas contra o mármore era a banda sonora de moitos cafés. O dominó compartía mesas coas cartas, o ajedrez (xadrez) e as damas (damas). Falamos do primeiro na historia do dominó.

Partidas de nunca acabar

As partidas de Mus (mus) e Tute alongábanse con revanchas e revanchas da revancha. Quen perdía pagaba os cafés, e os miróns opinaban de todo, aínda que non lles tocase. Esa figura do mirón, que comenta e ás veces molesta, era tan típica como o propio xogador.

Que queda hoxe?

Moitos cafés históricos pecharon, pero o costume mantense en bares de barrio e fogares do xubilado. É a mesma historia que contamos en por que os bares tiñan unha baralla.