Os naipes durante a Guerra Civil Española

Durante a Guerra Civil (1936-1939) seguiuse xogando ás cartas nas frontes, nas retagardas e nos refuxios, aínda que a falta de papel e a intervención de fábricas dificultaron a produción de naipes. Ambos os bandos utilizaron tamén a baralla como vehículo de propaganda, substituíndo as súas figuras por personaxes vinculados ao seu ideario.

Unha baralla na mochila

Unha baralla pesa pouco, non precisa mesa e fai pasar as horas. Nas frontes, onde había longas esperas, as partidas de cartas eran das poucas cousas que servían para matar o tempo e falar de algo que non fose a guerra. Moitos testemuños e cartas de soldados menciónanas de pasada.

Barallas con mensaxe

A baralla é un obxecto que todo o mundo toca a diario, e iso faina perfecta para a propaganda. Naqueles anos editáronse barallas nas que reis, cabalos e sotas se substituían por milicianos, soldados ou outras figuras políticas. Hoxe son pezas de colección e algunhas consérvanse en museos de naipes. Non é algo novo: as cartas levan séculos baixo vixilancia, como contamos en cartas prohibidas e censuradas.

Fábricas con problemas

Faltaban papel, tintas e man de obra. Algunhas fábricas de naipes pasaron a mans de comités ou das autoridades de cada zona, e a produción reduciuse ou adaptouse. Na posguerra, coa escaseza, xogábase con barallas moi gastadas e remendadas.

A posguerra: a partida como refuxio

Con poucas opcións de lecer, as cartas do café, do casino da vila e da sobremesa convertéronse nun dos grandes entretementos dos anos 40 e 50. Falamos diso en os cafés das partidas eternas e en os casinos das vilas.