İspanyol meyhanelerinde eğlence

Orta Çağ’dan itibaren meyhaneler, sıradan halkın bir araya gelip şarabını, yemeğini, sohbetini ve şarkılarını paylaştığı yerlerdi. Buralarda iskambil ve zar da oynanırdı; oyunlarla ilgili pek çok yasanın bu mekânlardan söz etmesi de bundandı.

Gözetim altında bir mekân

Yetkililer meyhaneleri kavga ve bahis yerleri olarak görüyordu. Pek çok yerel düzenleme, buralarda para karşılığı ya da belirli saatlerde oyun oynamayı yasaklıyordu. Bu konuyu yasaklanan ve sansürlenen iskambil kartları yazımızda anlatıyoruz.

Altın Çağ’ın meyhaneleri

16. ve 17. yüzyıl edebiyatı, kumarbazların ve askerlerin iskambil oynadığı meyhaneler, hanlar ve kumarhanelerle doludur. Cervantes, Quevedo ve pikaresk romanlar bu mekânları ayrıntılarıyla tasvir eder. Bunlara Altın Çağ’da eğlence yazımızda göz atıyoruz.

Meyhaneden bara

20. yüzyılda meyhaneler yerlerini yavaş yavaş barlara bırakmaya başladı, ama iskambil oynama alışkanlığı devam etti. Bunu İspanyol barlarında neden bir deste iskambil kartı bulunurdu? yazımızda açıklıyoruz.

Geriye kalanlar

Oyun örtüsü, yıpranmış bir deste ve her zamanki arkadaş grubu. Her Mus (Mus iskambil oyunu) ya da Guiñote (Guiñote iskambil oyunu) masasında, bahis olmadan yaşatmak istediğimiz gelenek işte bu.