Urrezko Mendeko karta-jokalariak

XVI. eta XVII. mendeetako Espainian, karta-jokalari trebeek joko-etxeetan ateratzen zuten bizimodua, beren abileziari esker eta, sarritan, tranpak eginez. Berezko hiztegia eta teknikak zituzten, eta Cervantesen, Quevedoren eta Mateo Alemánen literaturan erretratatuta geratu ziren.

Bere arauak zituen mundua

Joko-etxeetan, ostatuetan eta bentetan ibiltzen ziren. Batzuek taldean egiten zuten lan: batek jokatu, beste batek arreta desbideratu eta hirugarren batek aurkariaren kartak begiratzen zituen. Iruzurgileak, joko-etxezainak, karta-aztiak... esaten zieten. Hitz bakoitzak bere ñabardura zuen.

Haien trikimailuak

Karta onen ertzak pixka bat tolestea, azazkalarekin markatzea, argitan distira egiten zuten bernizak erabiltzea edo karta-sorta aurrez prestatutako beste batekin ordezkatzea. Hemen kontatzen dizugu: karta markatuak: historian zeharreko tranpak.

Liburuetan

Cervantesek grazia handiz erretratatu zituen Rinconete y Cortadillo lanean: bi gaztetxok kartekin zuten trebeziaz harro hitz egiten dute bertan. Cervantesen obretan agertzen diren karta-jokoei buruzko artikuluan ikusiko dugu. Garaiko giro orokorra ezagutzeko, begiratu Urrezko Mendeko aisialdiari buruzko artikulua.