Zergatik sinesten dugu zortean?

Zortean sinesten dugu gure garunak ereduak eta kausak bilatzen dituelako, baita ausaz gertatzen den horretan ere. Gainera, hobeto gogoratzen ditugu zerbaitek «funtzionatu» zuen aldiak funtzionatu ez zuenak baino, eta horrek indartu egiten du kasualitate hutsa baino zerbait gehiago dagoelako irudipena.

Eredu bila

Ereduak hautematea oso baliagarria izan zen bizirauteko: zarata bat arrisku batekin lotzea, hodei bat euriarekin. Arazoa da detektagailu hori ausazko gertakarien aurrean ere aktibatzen dela. Kamiseta berarekin bi partida jarraian irabazten badituzu, zure burua kamisetak zerikusirik ote duen pentsatzen hasten da.

Oroimen selektiboa

Psikologoek baieztapen-alborapena deitzen diote: lehendik sinesten duguna berresten duenari erreparatzen diogu. Zortea dakarren aulkiak funtzionatu ez zuen arratsaldeak ahaztu egiten dira; markagailuari buelta eman genion partida bikain hura, berriz, urtetan gogoratzen dugu.

Kontrolaren ilusioa

Batzuek indar handiagoz jaurtitzen dituzte dadoak zenbaki altua nahi dutenean, edo nahiago izaten dute karta-sorta beraiek ebaki. Kontrolaren ilusioa da: ausazkoa baino ez den zerbaitetan eragina dugula sentitzea. Horri buruz hitz egiten dugu jokalariaren falazia artikuluan.

Txarra al da zortean sinestea?

Joko-mahaian, ia inoiz ez: maniak partidetako folklorearen parte dira, eta giroa alaitzen dute. Arazoa zortea diru-apustuak justifikatzeko erabiltzen denean sortzen da. Horregatik, Lascuarentan ez da apusturik egiten, zergatik ez garen kasino bat artikuluan azaltzen dugun bezala. Eta gaian sakondu nahi baduzu, irakurri ba al dago zorte-boladarik?