Juego de la oca (antzara jokoa): historia

Antzara jokoaren erreferentzia dokumentatuek XVI. mendeko Italian kokatzen dute jokoa; handik azkar zabaldu zen Europan barrena. Sarri errepikatzen den kontakizun baten arabera, Frantzisko I.a Medicik Filipe II.ari oparitu zion. Tenplarioen jatorria egozten dioten teoriak, aldiz, frogarik gabeko kondairak dira.

Nola jokatzen da?

63 laukitxoko ibilbide kiribila da. Jokalari bakoitzak dado bat bota eta aurrera egiten du. Antzara batean eroriz gero, hurrengo antzarara jauzi egin eta berriz botatzen du. Tranpa-laukitxoak ere badaude: putzua, ostatua, labirintoa, kartzela edo heriotza beldurgarria, hasierara itzularazten zaituena. 63. laukitxora zehatz-mehatz iristen denak irabazten du.

Nondik dator?

Lehen aleak eta erreferentziak XVI. mendeko Italiakoak dira. Handik Frantziara, Espainiara eta Europako gainerako lurraldeetara hedatu zen, ekoizteko merkeak ziren orri inprimatuen bidez. Horregatik daude hainbeste bertsio: hezkuntzakoak, erlijiosoak, politikoak edo publizitatekoak.

Kondairak

Antzara jokoa Donejakue bidearen ezkutuko mapa bat edo tenplarioen hastapen-joko bat dela esan izan da. Ideia erakargarriak dira, baina ez dago horiek bermatzen dituen dokumenturik. Zuhurrena bitxikeria gisa gozatzea da.

Erabakirik gabeko jokoa

Antzara jokoa zori hutsa da: ez duzu ezer aukeratzen, dadoa bota besterik ez. Horregatik gustatzen zaie hainbeste haurrei, eta horregatik jokatzen dute helduek gutxiago gaur egun. Erabaki gehiago hartu beharreko zerbait nahi baduzu, parchís (partxisa) jokoak badu estrategia pixka baten beharra, eta karta-jokoek, askoz gehiagorena. Erratza aukera ona da txikiekin jauzi hori egiteko.