Os naipes na Idade Media: prohibidos, perseguidos e moi xogados

Os naipes chegaron á Europa mediterránea a finais do século XIV e espalláronse tan axiña que pronto apareceron leis para limitar o seu uso. Pintados á man ou estampados con pranchas de madeira, xogábase con eles en tabernas, cortes e casas malia esas restricións.

As primeiras noticias

Unha das mencións máis antigas na Península é catalá: a palabra naip aparece nun dicionario de rimas de 1371 atribuído a Jaume March. En poucos anos, cidades italianas, francesas e da Coroa de Aragón comezan a regular o xogo de cartas. O que se regula é porque xa se xoga, e moito.

Por que se prohibían?

As autoridades medievais desconfiaban de calquera xogo de azar con apostas: provocaba liortas, débedas e trampas. Por iso moitas ordenanzas prohibían xogar en certos lugares, en días festivos ou por cartos, aínda que a miúdo facían a vista gorda cos nobres. En Castela, Xoán I lexislou contra os xogos de naipes e dados a finais do século XIV.

Como eran aquelas cartas

Nada que ver coas de hoxe: grosas, sen esquinas arredondadas, sen números nas esquinas e cada obradoiro co seu propio estilo. Explicamos o proceso en como se fabricaban as primeiras cartas en España.

A herdanza que nos queda

Os paus latinos de ouros, copas, espadas e bastos xa estaban aí, herdados do mundo mameluco. É a mesma estrutura coa que hoxe xogamos á Brisca ou ao Mus. Se queres a viaxe completa, le como viaxaron os naipes desde Oriente ata España.